ميهمان كاظمين امام جواد عليه السلام
به گزارش خبرنگار "سرويس فضاي مجازي " خبرگزاري فارس، يكي از كاربران خبرگزاري فارس با ارسال يك نامه الكترونيكي به cyber@farsnews.ir خواستار انتشار انتشار مطلبي با عنوان "ميهمان كاظمين امام جواد عليه السلام " به قلم "سيد علي اصغر موسوي " شده است.
برپايه اين خبر در اين نامه الكترونيكي آمده است:
شهر، در عمق سكوت، لحظات اندوهباري را پشت سر ميگذارد! گويي به دنبال تكرار خاطرهاي است كه تلخي آن را پيشتر تجربه كرده است.
آن روز، تابوت مظلومانه امامي بود و شانه چند مرد ناآگاه؛ و امروز شانه تنگ مردمانيست و عطر تابوت امامي در نهايت مظلوميت؛ امامي كه در نهايت جواني و بهار زندگاني، تأثير زهرآگين خزان را بر جاي خويش به تماشا بنشيند.
گويي تمام آسمانيان، ميهمان بغدادند؛ ميهمان سوگي غريبانه؛ غريبانه، مثل تمام داغ هاي نينوايي!
كجاييد، شانههاي سبز مدينه؟
اين شانههاي نامحرم، بسي نامهربانند!
كجاييد كوچههاي مدينه تا مرثيه خورشيد را به گريه بنشينيد؛ اين كوچهها هميشه با خورشيد نامحرمند!
كجاييد، بانوان حرم كه با فرشتگان الهي، مويهگر شويد!
كجاييد، داغ پروردگان حريم ولايت كه امروز، روز ماتم آل الله است!
معتصم، در سياهي جامه و بغداد در تيرگي جهل، دست و پا ميزدند؛ هنگام ظهور خورشيدي بود كه پيام آور انوار آسماني ولايت باشد، تا ابرهاي تيره جهالت را از اذهان امت بزدايد!
از بخششهاي كلامش تا كرامتهاي مرامش، عوام و خواص بهره ميبردند و چتر انوار الهياش، همه را يكسان به "طور " معرفت رهنمون ميگشت!
دشمناني كه تنها هنرشان در خلافت، ظلم و تنها تكيه گاهشان در ديانت، تعصّب و جهل بود، نه خيري در "نسبت "شان بود و نه خيري در "وصلت "شان. "ام فضل "هاشان، بي فضيلتترين زنان و "معتصم "هاشان، بي عصمتترين مردان؛ عُلماشان جهل انديش و حُكماشان كافركيش بودند.
صورتهاشان، تبسم آذين و دلهاشان تنفّرآگين بود. جامههاشان سياه، دلهاشان سياه و چهرههاشان از شدت تعصب و جهل، سياه سياه بود. كسي بايد ميبود تا اين همه تيرگي را از اذهان بزدايد!
بايد كسي بود تا معارف راستين الهي را به عوام و خواص ميآموخت!
اما دريغا كه اين دنياي سفله پرور، اهريمن حسادت را براي مقابله با نور علم و معرفت پرورانيده است!
دريغا كه ميزبانان نامهربان، پاس ميهمانان نگه نداشتند؛ ميهماني كه آسمان و زمين، مقابل نامش، قد به تكريم خم ميكرد!
آن روز، بغداد بود و نُهمين خورشيد ولايت كه غريبانه به همجواري "جد " غريبش ميرفت؛ به همجواري كسي كه تلخي خاطره هايش را زندانهاي هارون، همواره به ياد ميآورند!
تابوتي از نور، به آسمان و تابوتي از نور، به كاظمين نزديك ميشد و زمان، زمان وداع عالم خاك با فرزند افلاك بود؛ فرزندي كه از پرتو آيينه وجودش، انوار حق، به دلها ميتابيد و گمگشتگان مسير حق را به حق رهنمون ميشد!
درود خداوند بر تو و شهادت غريبانه ات باد، يا مولا، يا جواد الائمه!
برپايه اين خبر در اين نامه الكترونيكي آمده است:
شهر، در عمق سكوت، لحظات اندوهباري را پشت سر ميگذارد! گويي به دنبال تكرار خاطرهاي است كه تلخي آن را پيشتر تجربه كرده است.
آن روز، تابوت مظلومانه امامي بود و شانه چند مرد ناآگاه؛ و امروز شانه تنگ مردمانيست و عطر تابوت امامي در نهايت مظلوميت؛ امامي كه در نهايت جواني و بهار زندگاني، تأثير زهرآگين خزان را بر جاي خويش به تماشا بنشيند.
گويي تمام آسمانيان، ميهمان بغدادند؛ ميهمان سوگي غريبانه؛ غريبانه، مثل تمام داغ هاي نينوايي!
كجاييد، شانههاي سبز مدينه؟
اين شانههاي نامحرم، بسي نامهربانند!
كجاييد كوچههاي مدينه تا مرثيه خورشيد را به گريه بنشينيد؛ اين كوچهها هميشه با خورشيد نامحرمند!
كجاييد، بانوان حرم كه با فرشتگان الهي، مويهگر شويد!
كجاييد، داغ پروردگان حريم ولايت كه امروز، روز ماتم آل الله است!
معتصم، در سياهي جامه و بغداد در تيرگي جهل، دست و پا ميزدند؛ هنگام ظهور خورشيدي بود كه پيام آور انوار آسماني ولايت باشد، تا ابرهاي تيره جهالت را از اذهان امت بزدايد!
از بخششهاي كلامش تا كرامتهاي مرامش، عوام و خواص بهره ميبردند و چتر انوار الهياش، همه را يكسان به "طور " معرفت رهنمون ميگشت!
دشمناني كه تنها هنرشان در خلافت، ظلم و تنها تكيه گاهشان در ديانت، تعصّب و جهل بود، نه خيري در "نسبت "شان بود و نه خيري در "وصلت "شان. "ام فضل "هاشان، بي فضيلتترين زنان و "معتصم "هاشان، بي عصمتترين مردان؛ عُلماشان جهل انديش و حُكماشان كافركيش بودند.
صورتهاشان، تبسم آذين و دلهاشان تنفّرآگين بود. جامههاشان سياه، دلهاشان سياه و چهرههاشان از شدت تعصب و جهل، سياه سياه بود. كسي بايد ميبود تا اين همه تيرگي را از اذهان بزدايد!
بايد كسي بود تا معارف راستين الهي را به عوام و خواص ميآموخت!
اما دريغا كه اين دنياي سفله پرور، اهريمن حسادت را براي مقابله با نور علم و معرفت پرورانيده است!
دريغا كه ميزبانان نامهربان، پاس ميهمانان نگه نداشتند؛ ميهماني كه آسمان و زمين، مقابل نامش، قد به تكريم خم ميكرد!
آن روز، بغداد بود و نُهمين خورشيد ولايت كه غريبانه به همجواري "جد " غريبش ميرفت؛ به همجواري كسي كه تلخي خاطره هايش را زندانهاي هارون، همواره به ياد ميآورند!
تابوتي از نور، به آسمان و تابوتي از نور، به كاظمين نزديك ميشد و زمان، زمان وداع عالم خاك با فرزند افلاك بود؛ فرزندي كه از پرتو آيينه وجودش، انوار حق، به دلها ميتابيد و گمگشتگان مسير حق را به حق رهنمون ميشد!
درود خداوند بر تو و شهادت غريبانه ات باد، يا مولا، يا جواد الائمه!
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و هفتم آبان 1388ساعت 16:59 توسط مرتضی ریواز
|
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
